نانوشته

شناسنامه ام  می گوید نوجوانم...

قد و قیافه ام هم می گوید نوجوانی...

مدرسه ای که می روم هم می گوید نوجوانم...

اما کله ام نه!

کله ای که از آن گاهی بوی قورمه سبزی بلند می شود...

کله ام می گوید هنوز کودکی...

همان کودکی که، شب ها بدون عروسکش خوابش نمی بَرد...

همان کودکی که

خاله بازی را بهترین بازی دنیا می دانَد....

همان کودکی که هنوز هم کتاب حسنی را می خوانَد..

کودکی که هنوز هم موهایش را با گل سر خرگوشی  جمع می کند...

همانی که عروسک های مو طلایی اش را بغل می کند و هنوز هم حرف دلش را با آنها می گوید...

و کودکی که

قد و سنش نوجوانانه شده

                             اما کله اش نه!

                                                   کله ای که هنوز کودک است!

+ متن و عکس از خودم بود.

این گل سر های قشنگ رو هنوز هم به موهام می زنم...